Ordeal

Ordeal

I dreamed a dream, in chains, confined—yet waking, I was free,
Through crimson space I drifted wide, though wounds remained in me.
Dreamlike forms shaped space around, still caught within their chains.
The bonds broke open; alone, entranced, I rose above the pains.

The Minotaur, with strength and pride, said, “Do not fight, you’ll fall!”
Enraged, he charged, yet shadows spread and wrapped him like a thrall.
I said, “You’re fierce, a raging bull, but faith is strength in me.”
He lunged, then stopped, surrendered to the force that set me free.

A path appeared, lit by a beam that marked the way I’d go.
I set forth, facing every wound that I had come to know.
What began as sevenfold became a fleeting breath,
And with each step my strength returned, defeating even death.

Again, I stood—this time, a ray of light would be my guide.
I stumbled, leaned, but with my will I carved the path with pride.
With courage high, I pressed ahead, resolved to brave the fight.
I moved, aligned, and left my mark, advancing through the light.

Whatever comes, whatever was, it matters not at all.
I walked alone, but now I know I will not fear the fall.
To all who wander, persevere—for better dawns will come near.

---------------------------------------------------------------------

Сонив сон, во окови-окован, а слободен на јаве.
Низ просторот црвен ослободен, а сè уште ранет.
Формите беа во просторот, иако сонети, оковани.
Оковите се скршија и се впуштив јас сам во занес.

Минотаур рече, не се опирај, премногу имам сила.
Разјарен се впушти кон мене, но сенката го свила.
Реков, гневен си ти бик, но тешка верба во мене има.
Се впушти, се вдаде, но на мојата порив се предаде.

Ми беше покажан пат, светлост го означи така.
Тргнав и се спротивставив на сопствената мака.
Беше тоа пред седум, а веќе се престори во миг.
Со времето сè ојача снага, добив пак здив.

И така се испречив пак, но овојпат ме водеше зрак.
Се тетеравев, се вдав и со мојата снага создадов пат.
Одлучно итав со мојот дах и во борба се вдадов пак.
Сè се подреди во зрак итав и создадов, оставив траг.

Што и да се случи, што и да беше, не е важно веќе.
Одев така, на почеток сам, не повеќе и тоа го знам.
За секој што лута, истрајте, доаѓаат подобри утра.

Христијан Качаревски